اشعار

اشعار محرم 1400

شعر سروده استاد زارع شیرازی – اول محرم

بوی داغیست که بر قلب بشر بنشسته
چارده قرن .دل شیعه ی تو بشکسته

یاحسینست ندای همه ی عشاقت
گریه هاییست صدای همه ی عشاقت

مادرت فاطمه از عرش . چه گریان شده است
زینب حیدر کرار پریشان شده است

حوری و جن و ملک سینه زنت گشته حسین
و خداوند به دور بدنت گشته حسین

آمده ماه عزای تو . تویی ثار الله
عاشقم بر غمت ای نور. اباعبدالله

مصطفی بر غمِ جانکاه تو گریید حسین
پدرت بر دل و بر آهِ تو گریید حسین

مادرت فاطمه از داغ سر ببریده
مو پریشان ز سر عرش خدا میدیده

ناله ای زد که دل جن و بشر لرزیده
و چنان گریه ی او چشم بشر نادیده

یا حسین ای همه ی مُلک و مَلَک .قربانت
دیده ی عالم و ادم ز غمت گریانت

کربلای تو فقط قبله گه عشاقست
اربعین. پای پیاده که رهِ عشاقست

آمدم نوکری شاه شهیدانم حسین
من واولادم واین اشک …بقربانم حسین

گریه ی زارع شیراز. میان حرمست
حافظ دین من و عشق. خدای کرمست

________________________________________________________________

شعر سروده دوم محرم – ورود به کربلا

سرزمین غم .همین میعاگاهم با خداست
درهمین مقتل. نگاه و سوز آهم باخداست

ای اباالفضلم بپا کن خیمه ها سقای من
خیمه های بانوان و بچه ها سقای من

زینبم اینجا شود بی سر تنم ای خواهرم
من بمیرم روز عاشورا به اشک مادرم

درهمین دشتست پاره پاره گردد اکبرم
غرق خون با تیر میگردد گلوی اصغرم

قاسمم زیر سم اسبان دشمن میرود
تا تنش بینم که گویا روح از تن میرود

زینبم بر صبر قلب تو دعا دارم هنوز
من برای عاشقانم کربلا دارم هنوز

ای فدای اشک چشمت زینبم گریان نشو
گر سرم بی تن به نیزه دیده ای نالان نشو

من تنم در زیر صد نیزه .شکسته میرود
حضرت معشوق تو با قلب خسته میرود

دست عباسم جدا ازتن کنند ای زینبم
بر تن او. نیزه ی دشمن کنند ای زینبم

هردوچشمش می شود خونین ز تیر حرمله
قامت عباسِ من رنگین ز تیر حرمله

زینبم سرها به نیزه . این بدنها بر زمین
این غم عظماست ای بنت امیرالمومنین

زارع شیراز . هر لحظه کنار قتلگاست
زنده و مرده . تمام هستی اش در کربلاست

__________________________________________________________________

شعر سروده سوم محرم – شهادت حضرت رقیه (س)

بدنم زخمی و با صورتِ نیلی چه‌ کنم
با غم و دردِ دوصد ضربت سیلی چه کنم

یک سه ساله که قد و قامتِ کوچک دارد
این تنِ لاغرِ من طاقتِ کوچک دارد

پهلویم داغ شد از ضربِ لگدها چه کنم
ای پدر با کتکِ آدمِ بدها چه کنم

مثل زهرایم و زخمهای فراوان دارم
مثل یک زجرِ لعین .زجر . نگهبان دارم

لفظِ بابا به لبم آمد و زد بر بدنم
زیرِ شلاق. تنِ عمه ی من روی تنم

سپرم زینب کبراست مقابل با زجر
زیرِ شلاق. تنِ زینب و حائل با زجر

گفت این دخترِ نازِ شهِ دلهاست نزن
پدرش نیست دراین قافله تنهاست نزن

آخر از شامِ ملاقات و سرِ ببریده
ناله ای زد که جهان مثلِ وِرا نادیده

در کنار سرِ بابای خودت خوابیدی
اربعین .کرببلا . قبرِ پدر. نادیدی

شبِ تدفین تو .تاصبح. چه گریید عمه
ناله ی اهل خرابه ست چه بشنید عمه

قبله ی جانِ منی دخترِ ارباب منی
خانوم. آرامشِ این سینه ی بیتاب منی

دلِ این زارع شیراز . بُوَد ویرانه
ز محبت به تو تا عرش شدم دیوانه

_________________________________________________________________

شعر سروده 11 محرم 1400 – مدح امیر المومنین (ع)

من بقربان علی. عشق علی دین منست
نور ایوان نجف . آیه و آیین منست

لطف حق هو بکشم سرور محشر دارم
بی نیازم ز جهان .حضرت حیدر دارم

ای امام دل وجان . شافع من روز حساب
ای حقیقت به کلام الله حق. نفس کتاب

امدم بر در خوان کرمت ادرکنی
کودک روح من و این حرمت ادرکنی

نفس جنت تویی ای شاه . امان میخواهم
دربهشتم بهمین عشق و زمان میخواهم

دوست دارم بمیان حرمت . مرگ آید
بین گریه به مکان حرمت مرگ آید

من ولای علوی را به جهانی ندهم
همه دنیای دنی را به جنانی ندهم

جنتم روح بهشتم فقط از آن علیست
قبله و کعبه ی من چهره ی تابان علیست

خاک ایوان حریم تو به از ارض بهشت
شکر حق دارم ازین عشق که ارباب نوشت

من فقط خاک کف پای تورا میبوسم
شاه من. پرچم اعلای تو را میبوسم

لطف تو ذره ی نوری به لوایت شده ام
دست عباس سپردی بفدایت شده ام

فرجی نیست به عشاق تو جز روز ظهور
پدر مهدی موعودی و خالق بر نور

عشق این زارع شیراز . خدا میداند
صوت حق را حرم کرببلا میداند

_________________________________________________________________

شعر شهادت حضرت عباس (ع) – تاسوعا 1400

گوشه ی علقمه .عباس شهید افتاده
بدن حضرت سقا چه وحید افتاده

گفت ارباب .شکسته کمرم از داغت
ای علمدار. ببین پرشررم از داغت

رفتی و اشک به چشمان حسین بنشسته
بخدا زینب کبری به دلت دل بسته

خون شده قامت و بی دست شدی سقایم
من حسینم دگر از بعد تو بس تنهایم

دشمنم صوت بکائم بشنیده ست عباس
و رقیه تن بی دست تو دیده ست عباس

سر تو مثل سر حیدر کرار شکافت
بین ابروی هلال تو چو پرگار شکافت

دست تو بین ره و جسم رشیدت اینجاست
زینبم قامت عباس شهیدت اینجاست

تیر بر دیده ی شهلای تو زد سقایم
نیزه بر پهلوی رعنای تو زد سقایم

بدنت علقمه و قلب تو با خواهرمن
شد عزادار غمت اشک من و دخترمن

بعد تو زینب و این راه اسارت ای وای
تازیان و کتک و فرط حقارت ای وای

و سه ساله که برای غم تو گریه کند
از غم دوری و از ماتم تو گریه کند

کمرم خم شده عباس . ز دیدار تنت
بی برادرشده ام اشکم و گلزار تنت

گفتی اقا تن من را نبری در خیمه
عطش و سوز و هزاران شرری درخیمه

چه بگویم به رقیه که نیامدعباس
چه جوابی به سکینه که نیامدعباس

خیمه ات را به زمین میزنم ای صفدر من
صاحب خیمه نیاید بخدا خواهر من

کربلا . زارع شیراز رموزی فهمید
از سوی قبر اباالفضل . چه سوزی فهمید

_________________________________________________________________

شعر سروده محرم 1400 – اسارت حضرت زینب (س)

من عزادارِ سرِ بی تنِ شاهم اینجا
زینبم بی کس و بی پشت و پناهم اینجا

همه. مردانِ من. از سیف. چه بی سر گشتند
همه .قربان به رهِ عشقِ برادر گشتند

چه امامیست که جانها به فدایش گشته
قبله ی قلب همه . کرببلایش گشته

روز عاشور. سرِ بی تنِ یاران دیدم
صد تنِ پاره. ز نیزه . چه فراوان دیدم

دستِ عباس. جدا از بدنش بود ای وای
نیزه وخنجرِ دشمن به تنش بود ای وای

چشمِ نازش شده منزلگهِ صد تیرِ جفا
مشهدِ پاکِ شهیدانِ خدا کرببلا

گودی ی قتلگه و یک بدن و صد نیزه
سینه ی شاه شهیدان و چه بیحد .نیزه

بدنی نیست فقط خونِ خدا بود و سُیوف
قطعه قطعه تنی و کرببلا بود و سُیوف

ای امان از دلِ زینب. چه کشیدی خانوم
ای فدایت که بجز غصه ندیدی خانوم

از سفر . راهِ اسارت به تو قسمت شده است
تازیان . طعن و حقارت به تو قسمت شده است

سُخنت کوفه. دل دشمن حق را لرزاند
خطبه ی حیدری ات قلبِ عدو را ترساند

ناگهان دیده ی زینب . سرِ آقا را دید
سر به محمل زد و با سوزِ دلش. خون گریید

گفت ای عشقِ دلم. روبرویم آمده ای
ای سرِ خونی ی ارباب. سویم آمده ای

از تماشای تو ای سر . دلِ زینب. خون شد
دیده ی خواهر تو بهر غمت جیحون شد

دخترانِ تو به این حبلِ اسارت بستند
حُرمتِ اهل و عیالت بخدا بشکستند

ای فدای سر تو… خون چکد از حنجر تو
ای بقربان سرِ بی بدنت خواهر تو

روضه ی زارع شیراز. سلامی دارد
با دلِ حضرت عباس . کلامی دارد

اشعار ماه صفر سال 1400

شعر سروده استاد زارع شیرازی – شهادت حضرت رقیه (س)

تن و رویم شده زخمی و تمامم نیلیست
بخدا صوت من و اه و فغانم نیلیست

چون شبیهم به رخ فاطمه . سیلی خوردم
ای پدر زیر کتکهای عدویت مردم

عمه زینب بخدا بود سپر بر بدنم
مشت خوردم به همه جای تنم با دهنم

زجر میزد به تن و فحش به اجدادم داد
سیلی ی کینه زد از درد. کشیدم فریاد

هردو طَرفِ رخِ من گشته کبود ای بابا
سپرِ من بجز از عمه نبود ای بابا

ضربِ شلاق به این قامتِ من عادت شد
مشت خولی به همین جسم و دهن . عادت شد

سرِ ببریده ی تو بر روی دامان آمد
پدرم بعدِ کتکهام به ویران آمد

توببین رویِ تمام بدنم اثاریست
از عدوی تو به اَنواع . به من آزاریست

یک عدوی تو زند سیلی ی ننگین‌ .بابا
دیگری مشت زند ضربت سنگین بابا

من فقط عمر سه ساله ز خدایم دارم
طاقتم کم بُوَد و ناله ز نایم دارم

سر تو با دلِ من گرمِ مناجات که شد
شاهد سیلی و دروازه ساعات که شد

سنگ از بام . روانه به سرم شد بابا
قدخمیده شدم و خم . کمرم شد بابا

ناله ی زارع شیراز به ویرانه رسید
صوت این نوکرِ آواره به دردانه رسید

__________________________________________________________________

شعر سروده صفر 1400 – شهادت حضرت رقیه (س)

دستم نمیرسد به تو ای سر بیا ز نی
بابای من. عزیز پیمبر بیا ز نی

شد صورتم شبیهِ رخ مادرت ببین
نیلی شده ست. زاده ی حیدر بیا ز نی

منزلگهم خرابه و مهمانِ من تویی
بهر دلِ شبیهه ی کوثر. بیا ز نی

بابا نگو که موی سرت سوخت در تنور
بر میهمانی ی دلِ دختر بیا ز نی

بر روی دامنم بِنِشین ای بریده . سر
امشب شَوم شهیده ی داور بیا ز نی

هروقت زیرِ نیزه. تو را کرده ام صدا
شلاق خوردم ای شهِ اطهر. بیا ز نی

میبوسم این لبانِ تو را چوب خورده است
من شاهدم به زخم لب و سر بیا ز نی

شعری که سوخت زارع شیراز و می سرود
از قبر توست ای شه محشر بیا ز نی

__________________________________________________________________

شعر سروده استاد زارع شیرازی – شهادت امام حسن مجتبی (ع)

پیش چشمانم کتک خوردهمسرم
زخمی از شلاق گشته کوثرم

من خودم دیدم که پهلویش شکست
ای حرامی زادگان من شوهرم

روبرویم فاطمه نقش زمین
نانجیبان .من خدا را مظهرم

میزنید از کین به پهلویش .نزن
از نگاهم شرم کن من حیدرم

سقط محسن کرده و زخمی شده
شاهد این غم به دیوار و درم

مجتبی گرید نزن برمادرش
حجت پروردگار اکبرم

زینبم ای وای چشمان حسین
روی خاک از حال رفته همسرم

بضعه ی پیغمبرست این فاطمه
مُردم وبشکسته شد بال و پرم

هستیم را روبرویم می زنند
ای خدا بنگر به چشمان ترم

هم حسینم شاهدست و زینبم
خون گرفته دیدگان انورم

مرتضایم زخم دارد قلب من
بر غریبی ام فدا شد کوثرم

زارع شیراز . با چشمان خیس
گفت من عبد جناب حیدرم

__________________________________________________________________

شعر سروده صفر 1400 – مناجات امیر المومنین (ع)

در کنار مقتلت گریان شدم
مست سوز ناله ی جانان شدم

فزتُ ای گفتی و سوزاندی مرا
از همین محرابِ خون تا کربلا

یاعلی راحت شدی از درد وغم
از غم زهرا و داغ عمر کم

از فراق فاطمه بس سوختی
چشم بر دیوار و آن در دوختی

بر سر قبرش صدای گریه است
از تو آه و غم نوای گریه است

ای خدا بر سوز و اشک مرتضی
بر صدای ناله ی شیر خدا

بر تمام درد دلهایش به چاه
بر نوا و صوت و آوایش به چاه

ای دلِ چَه. بشنو از درد و غمم
از فراق فاطمه پر ماتمم

بغض دارم در گلو . قلبم شکست
این تن من بر سر قبرش نشست

فاطمه برخیز حیدر آمده
خانومم فتاح خیبر آمده

بر سر خاکت نشستم فاطمه
هستی ام رفته ز دستم فاطمه

روبروی چشم من میزد تو را
فحش میداد از دهن. میزد تو را

عاشق شیرخدا شد فاطمه
بر غریبی ام فدا شد فاطمه

دست و پهلو . بازوان تو شکست
حیدر تو قهرمان تو شکست

زارع شیراز با محراب خون
گفت دردش را ز قلبی پر جنون

__________________________________________________________________

شعر  سروده 9 صفر 1400 – زبانحال حضرت زینب درقتلگاه واسارت

خودم دیدم سرت برروی نی شد
نگاه اشکبارم سوی نی شد

خودم دیدم تن تو سر ندارد
حسین فاطمه مادر ندارد

دگر اماده باشم بر اسارت
کتکها و شکنجه با حقارت

خودم دیدم که سرها میبریدند
برای نیزه بر تو میدویدند

بیابانی پر از تن های بی سر
فتاده بر زمین گلهای پرپر

نرفتم میزدند و جسم بردند
چه شلاقی که دخترهات خوردند

من و یک دل که دائم غم پذیرد
الهی خواهرت بعدت بمیرد

به روی دختران. سیلی نشسته
ز داغ تو ببین پشتم شکسته

سرت بر نیزه ها شد قبله گاهم
کجا رفت ساقی و پشت و پناهم

نگاه دیگرم بر حال طفلان
چه دردی داشت آن خار بیابان

زنان خیمه ها . بند اسارت
کجاگویم چنین زجر حقارت

منم زینب . علی را دخترم من
امام مجتبی را خواهرم من

منم عاشق به شاه کربلایم
خودم دیدم که خون شد نینوایم

سر بی تن . تنِ بی سر فراوان
فرار صد زن و دختر فراوان

تمام خیمه ها آتش بپاشد
اهانتها به ارض کربلا شد

اسارت همره تحقیر و زینب
طناب و قاتل و زنجیر و زینب

امان از دل که از غصه شکسته
نماز خواهرت هم شد نشسته

بیاد مادرم زهرا فتادم
کتک خوردم ولی معجر ندادم

چه راهی بود راه کوفه وشام
چه سنگی خورد بر سر از لب بام

سر تو با سر من خون گرفته
ببین اشک تر من خون گرفته

تو از خنجر منم از چوب محمل
دل و این داغ خونین و من و دل

کتک خوردم به ضرب تازیانه
خرابه شد برایم آشیانه

رقیه را سپر گشتم به آزار
غمش باشد شبیه درب و دیوار

شبیه فاطمه . قدش خمیده
سه ساله هست و صد غصه کشیده

برای زارع شیراز . دارد
حرم. این شعر غمگین را نگارد

__________________________________________________________________

شعر سروده 20 صفر 1400 – زبانحال حضرت زینب در کنار قبراباعبدالله

آمدم اما به یک قامت کبودی آمدم
اولین بارست میدانم نبودی آمدم

برسرقبرت نشستم درد دل گویم ولی
من چه گویم چون شد از کینه به ناموس علی

سیلی و شلاق و کعب نی نصیبم شد اخا
سوی چشمانت ز روی نی . حبیبم شد اخا‌

قدخمیده بازگشتم چون کتک خوردم حسین
زیر ضرب تازیانه ها فقط مردم حسین

من سپر بر قامت دردانه ات بودم حسین
شاهد اشک وی و ویرانه ات بودم حسین

سیلی از کین خورد رخسارش شبیه فاطمه ست
روضه و هم درب و دیوارش شبیه فاطمه ست

بارها از پای نیزه . محو دیدار تو شد
هم کتک خورد و نظاره . مست رخسار تو شد

گاهی از اوقات پرسید عمه جان این راس کیست
گفتم ای جانان من . جز راس بابای تو نیست

ای برادر در خرابه دفن بنمودم تنش
یادگاری ماند از او پاره ی پیراهنش

یا اخا جز درد و زنجیر و کتک نادیده ام
بر سر دروازه ها دشنامِ بد . بشنیده ام

سنگ خوردم در محلی که یهودیها زدند
سنگ بر اولاد پاک حضرت زهرا زدند

یک تنِ نیلی برایت یادگار آورده ام
دختران و بانوان با قلب زار آورده ام

جسمت اینجا راس تو بر روی نیزه وایِ من
چشم من مانده هنوزم سوی نیزه وایِ من

اربعین شد قلب زینب هم به دیدارت رسید
روز وصلِ خواهران باقلب غمدارت رسید

یااخابنگر سکینه . علقمه نالان شده
در کنار قبر عباست ببین‌گریان شده

گفت ای عباس. عمویم ظرف آب آورده ام
آب از علقم به این قلب کباب آورده ام

ما دگر آبی نمیخواهیم برخیز ای عمو
مافقط عباس میخواهیم برخیز ای عمو

زارع شیراز . از جان . نوکرِ بوفاضلست
مثل یک عبدِ مودب . بر درِ بوفاضلست

__________________________________________________________________

شعر سروده ۲۸ صفر ۱۴۰۰ – شهادت پیامبر اکرم (ص) و امام حسن مجتبی (ع)

پاره پاره جگر ازکین شده مولایم حسن
اثر زهر . چه خونین شده مولایم حسن

زینب و طشت و ببین خونِ جگرهای حسن
فاطمه فاطمه مادر شده اوای حسن

روضه اش روضه کوچه ست نه این زهر جفا
مجتبی دید که آن کوچه شده کرببلا

بین آن کوچه غم فاطمه شد نقش زمین
شاهدش چشم حسن بود و دل حبل متین

شاهد سیلی ی بر فاطمه جانش حسنست
دخت احمد روح وروانش حسنست

مجتبی یاد ازان کوچه ماتم دارد
یاد از روضه ی جانسوزِ دوصد غم دارد

نانجیبی وسط کوچه به مادر میزد
ضربتی بد به رخِ دخت پیمبر میزد

دید مادر شده مجروح ز ضربتهایش
فاطمه کشته شد از بهر علی مولایش

نونهالی به خودت روضه اکبر دیدی
خون و گوشواره ی صدیقه اطهر دیدی

پهلوی فاطمه بشکست حسن دیده حسن
بازوی فاطمه بشکست حسن دیده حسن

زندگی ی حسنش غربت اعظم دارد
حسن از دیده و دل . غصه وماتم دارد

شاهد قتل گل حیدر کرار حسن
ناظر هر نفس مادر بیمار حسن

روز تشییع . چه تیری بنشاندند به تنش
تیر ملعونه نشسته ست به روی بدنش

تیر باران به تنش گشت بمیرم ای وای
تن و تابوت گره خورد امیرم ای وای

کشته ی درد ومحن هست نزن تیر جفا
این تن ناز حسن هست نزن تیرجفا

گریه ی زارع شیراز از این روضه ی توست
وصدای غمِ پُر راز ازین روضه ی توست

__________________________________________________________________

شعر سروده 30 صفر 1400 – شهادت امام رضا (ع)

میان حجره به روی تراب افتاده
بیاد جد غریبش ز تاب افتاده

بسان مار گزیده به خود چه پیچیده
به جز غریبی و تنهایی اش که نادیده

شهادتم به روی خاک .یاد جدِّ غریب
محبتم به بوی خاک یاد جدِّ غریب

ولی به لحظه ی آخر. جواد دین آمد
به دامنش بنهاد آن سر از زمین . آمد

بغل گرفت پدررا چقدر گریان شد
وداع تلخ و فراقی. پسر چه نالان شد

ولی به کرببلا جسم بی سرِ آقاست
ببین به نیزه نشسته ست آن سرِ آقاست

پسر نبود بگیرد سری به دامانش
فدای خون تن او… تنِ چه عریانش

فقط نگاه پر از اشکِ خواهر و گودال
صدای ضجه ی زهراست مادر و گودال

هزار نیزه و یک جسمِ بی سر و زینب
هزار سیف و عزیز پیمبر و زینب

فقط ز نای دلش گریه کرد و نالان گفت
به اشک و سوز دلی با دوچشم گریان گفت

تویی عزیز دل مادرم تویی آیا
تویی حبیب دل کوثرم تویی آیا

چه کرد در وسط مقتل و هزاران نی
چه کرد با بدن بِسمل و هزاران نی

امان ز قلب شکسته ز آه تو زینب
تمام شیعه . غلامانِ راه تو زینب

اسیر . زارع شیراز بر محبت توست
تمام صوت و کلاسم ز نورِ دولت توست

اشعار ماه ربیع الاول سال 1400

شعر سروده 5 ربیع الاول سال 1400 – سالروز ضرب و شتم حضرت فاطمه (س)

به روز پنج ربیعست فاطمه افتاد
به پشت درب ز ضرب و ز واهمه افتاد

لگد زده به در آن دومی . زنازاده
چه شد به فاطمه . سقطی که محسن افتاده

لگد به پهلوی مادر. حرامیان زده اند
کتک به کوثر حیدر. به قصد جان زده اند

چه میخ در که نشست از جفا به سینه ی او
شنید آه دل فاطمه . مدینه ی او

بگفت فضه بیا محسنم فدایی شد
بیا که پاره ی قلبم ز غم. خدایی شد

کبود. صورت زهرا برای حیدر شد
حبیبه ی دل احمد فدای حیدر شد

میان کوچه به پهلو زدند صددفعه
غلاف بود و به بازو زدند صددفعه

علی ی خانه نشین و کبودی ی زهرا
فراق حبل متین و کبودی زهرا

تمام فاطمه بشکست از شکستن او
چه غصه خورد به کاشانه از نشستن او

چه شد به حیدر کرار بعد رفتن تو
نشست با دل غمبار بعد رفتن تو

به هرشب از غم سینه. به قبر تو .گریه
مزار توست که دارد ز صبر تو گریه

علی ز بعد تو دیگر علی نشد زهرا
ز بعد غصه ی آن در . علی نشد زهرا

صدای زارع شیراز بر غم پهلوست
هزار روضه ی عرشی ز درد آن بازوست

___________________________________________________________________

شعر سروده 8 ربیع الاول سال 1400 – شهادت امام حسن عسکری (ع)

شب شهادت تو عین غربتست اقا
بروی سینه ی تو خاک تربتست اقا

نظر نما که عزیزت نشسته بر بالین
دو چشم مهدی ات از اشک. گشته بس خونین

چه سم نشاند غمت را به سینه ی شیعه
حریم سامره ات شد مدینه ی شیعه

فدای اشک دو چشم اماممان مهدی
بخوان تو مرثیه ی عسکری بخوان مهدی

چه زهر بر بدنت کاری از جفا گشته
حسن ز زهر شهادت . سوی خداگشته

نماز بر بدنت خواند با دو چشم پراشک
نگاه او به تنت ماند با دو چشم پراشک

فدای قلب پر از داغ سرورم مهدی
حسین وفاطمه و سیف حیدرم مهدی

امام غایبِ جانم ز دیده خون بارم
پیام تسلیتم را به خدمتت دارم

تمام تسلیتم را به قلب تو گویم
صدای حیدر کرار از تو میجویم

امام عسکری من. تن تو مدفون شد
دو چشم شیعه ز داغت شبیه جیحون شد

ولی به کرببلا شاه بی کفن را بین
تمام نیزه و شمشیر و آن بدن را بین

چه افتاب بتابد به آن تن بی سر
چه شد به جسم عزیز خدا و پیغمبر

سرش به روی نی و جسم در ته گودال
چه شد به قامت زینب خمیده شد چون دال

همینکه آن تن بی سر میان گودی دید
شهید و دلبر کوثر میان گودی دید

چه لب گذاشت به اشک بر بریده رگهایش
به عرش خالق یزدان …رسیده آوایش

خدا قبول بکن این شهید قربانی
حسین فاطمه است این تو خوب میدانی

عزیز حضرت زهراست بی سر افتاده
نگار زینب کبراست بی سر افتاده

صفای زارع شیراز در حریم حسین
دلی گرفت به صد راز درحریم حسین

اشعار ماه ربیع الثانی سال 1400

شعر اول سروده 10 ربیع الثانی 1400 – شهادت حضرت معصومه (س)

رفت‌ از دار جهان . معصومه
پر کشید سوی جنان معصومه

شد شهیده .تنش از زهر بسوخت
گشت بی تاب و توان معصومه

آمد ایران که رضا را بیند
گشت محرومِ زمان معصومه

از مدینه بخدا آمده بود
دور از خانه ی شان معصومه

گشت مسموم چنان اجدادش
جان سپرده ست جوان معصومه

هفده روز فقط مهمان بود
ای فدا غربتتان معصومه

بر قمیها تو کرامت کردی
سرور کل زنان معصومه

بعد زهرا و ز بعد از زینب
تاج نسوان جهان معصومه

در ورودت به همین شهر نبود
جز کرامات . نشان معصومه

لیک در شام چه شد بر زینب
روضه ها گشت عیان معصومه

بر سرت روز ورودت گل بود
لیک بر عمه ی تان معصومه

آتش و سنگ به فرقش میخورد؟
چون کنم روضه . بیان معصومه

حرمت دختر حیدر بشکست
غصه هاگشت عیان معصومه

ز دل زارع شیراز بپرس
از ادب . محضرتان معصومه

____________________________________________________________________

شعر دوم سروده 10 ربیع الثانی 1400 – شهادت حضرت معصومه (س)

بهر دیدار رضا آمده بود
از مدینه بخدا آمده بود

با دلِ تنگ. پیِ هشتم. نور
تا شود با رخ دلبر . مسرور

ساوه ای زهر جفایش داده
از سرِ ظلم . رهایش داده

نه وفاتست شهادت بوده
یک شهیده ز شهامت بوده

با دو صد زجر بپرسید ز قم
بانوی عشق بگفتید ز قم

مدفنت دانی و خود .عالمه ای
تو به الطاف و کرم . خاتمه ای

گفت من را برسانید به قم
بخدا لطف جهانید به قم

هفده روز فقط مهمانی
بهر ما جانی و‌ هم جانانی

شکر حق . بر سر تو‌گلباران
آمدی و کرمت چون باران

نازل از لطف خدا شد بی بی
قمِ تو کرببلا شد بی بی

روز هفده بخدا جان دادی
از غم و درد و بلا جان دادی

با دلِ تنگ ز هجران رفتی
دور از رویِ رضا جان رفتی

ای بمیرم بفدای دل تو
یا رضا گشت نوای دل تو

دور از خانه و دور از مولا
جان سپردی ز تب هجرانها

دفن و کفن تو شده ست از اکرام
احترام . عزت و لطفست و مقام

اهل قم حفظ حریمت کردند
خدمت باب کریمت کردند

لیک چون شد به دل عمه ی تان
زینبِ حیدر و سرور به زنان

با تن زینب کبرات چه شد
سر دروازه ی ساعات چه شد

سنگها از لب بام . آتش کین
بر سر دختر مولای زمین

تازیانه به تنش میزده اند
کعب نی بر بدنش میزده اند

کوچه ی اهل یهود و بدنش
سنگ و اتش به تن و پیرهنش

بر رقیه زده رنگِ نیلی
صورتش زخمی ی کین از سیلی

سر باباش به روی نیزه ست
چشم دختر که بسوی نیزه ست

زینبت بر تن او گشت سپر
شام کین کرد چه یاد از مادر

یاد پهلوی شکسته افتاد
یاد آن دست که بسته افتاد

بس کنم روضه که دیده پُر اشک
عمه ات داغ کشیده …پُر اشک

شکر حق .مادر من. موسوی است
عمه . بال و پر من موسوی است

گریه ی زارع شیراز . بس است
دل من با تو فقط همنفس است

فهرست